« April 2009 | صفحه‌ی اصلی | June 2009 »

بايگانی: May 2009

چهارشنبه ۶ خرداد ۸۸

شعارها و آمارها

شعارها و آمارها - ۱ تا ۷

ادامه‌ی «شعارها و آمارها»

سه شنبه ۵ خرداد ۸۸

ما و انتخابات (۹)

(نقل از پارسانوشت)
حدس و گمانها در مورد اعداد و ارقام

گفته می شود که شيب آرای کروبی در نظرسنجی ها بالاست و احتمالاً دو کانديدای اصلاح طلب به دور دوم ميرسند! به گمانم این دیگر خیلی خوشبینی میخواهد و دست کم الان چنین خوشبینیی دیده نمیشود.

امروز نجفی مشاور کروبی در تبريز گفته بود که به مشارکت بالای بيست و هشت ميليون نياز داريم. به عبارت بهتر تخمین این است که آرای احمدی نژاد بالای چهارده ميليون خواهد بود. واقعاً آدم دوست دارد بداند که عدد چهارده ميليون از کجا آمده است. بیایید هرکدام از ما هم با همین داده های فازی و غیرعلمی و جسته گریخته يک تخمين​هايی بزنيم:

الف) به گمانم سه ميليون رای سازماندهی شده و بخشنامه​ای بسيج و سپاه و مجموعه اطلاعات در سبد احمدی نژاد است.

ب) پيش بينی ميکنم که از مردم عادی دست کم هفت - هشت ميليون نفر به احمدی نژاد رای بدهند. اين عدد را با توجه به شرايط مشابه با دوم خرداد و تبلیغات بیشتر، رشد جمعیت و محبوبیت احمدی نژاد در شهرهای کوچک تخمین میزنم. بنابراین به این تخمین احمدی نژاد ده - یازده میلیون رای قطعی در حساب خود دارد

پ) تعدادی از آرای سرگردان (کسانی که مصمم به شرکت در انتخابات هستند اما تا روزهای آخر قادر به تصمیم گیری نیستند و معیار انتخابشان این خواهد بود که کدام دزدتر و کدام دروغگوتر هستند و از بین دزد و دروغگو کدام را باید انتخاب کنند) به سبد احمدی نژاد ریخته خواهد شد و این یک فاجعه خواهد بود اگر آمار کل این آرای سرگردان بالای چهار پنج میلیون باشد. چون حدود چهل درصد از این آرا طبق احتمالات به حساب احمدی​نژاد خواهد رفت.

ت) تعدادی هم از اولترا اصلاح طلبان یا آدمهای آنارشیست و به طور کلی راه دهندگان لج​باز هستند که به هوای رای دادن به اصلاحات به پای صندوق میروند اما یواشکی به احمدی نژاد رای میدهند تا "کار رژیم تمام شود"! اینها البته گمان کنم خیلی در اقلیت باشند و گمان نکنم تعدادشان بیشتر از چند صد هزار نفر باشد البته در دور دوم تاثیر لجبازی بیشتر از دور اول خواهد بود (اگر دور دومی در کار باشد).

ث) به این آمار یکی دو میلیون هم تقلب و دستکاری در اعداد و ارقام کامپیوترهای هیاتهای نظارت در شهرهای دور و نزدیک که اضافه کنیم میبینیم که مجموعاً عدد چهارده میلیون رای سبد احمدی نژاد، اصلاً عدد پرتی نیست و به گمانم رای احمدی نژاد را بین دوازده تا پانزده میلیون میشود تخمین زد.

وقتی این عدد را در کنار نسبت مشارکت بگذاریم به نتیجه دلهره آوری میرسیم. به گمانم با توجه به شرایط موجود و محدودیتهای رسانه ای و نحوه مبارزات کاندیداها و دلسردی مردم سخت است که به نسبت مشارکت بالای ۶۵ درصد رسید (البته نشدنی نیست). با درنظر گرفتن عدد ۵/۴۸ میلیون (میانگین دو عدد ۴۶ و ۵۱ میلیون واجدین شرایط) و در نظر گرفتن نسبت مشارکت ۶۵ درصدی به عدد ۵/۳۱ میلیون شرکت کننده تخمینی در انتخابات میرسیم که میبینیم احمدی نژاد چندان هم شانس کمی برای بردن در دور اول و تمام کردن کار همه​مان ندارد! شرایط لب مرزی و بینابینی است و هرچیزی ممکن است اتفاق بیافتد. برای همین خیلی خوشبین نیستم و امیدوارم کسی نشان بدهد که این تخمین و تحلیل غیرواقعی است، ضمن اینکه معتقدم باید سخت کار کرد.

به گمانم اگر مردم بیش از این به صحنه نیایند و همچنان به اصلاح طلبان بحق یا ناحق ایراد بگیریم و از آن بدتر موافق حضور در انتخابات باشیم اما کنار بکشیم و دامن خود از فضای شبهه​ناک فعلی برچینیم و تنها بی سروصدا روز رای گیری بخواهیم شیک و اتو کشیده به یکی از اصلاح طلبان رای بدهیم و با هیچ چیز قبل و بعد از انتخابات کار نداشته باشیم، به احتمال قابل توجهی باید خودمان را آماده کنیم که چهارسال دیگر احمدی نژاد را با تمام ویرانگریهایش دوباره به عنوان رییس جمهور ببینیم (هم چوب را خورده​ایم و هم پیاز را). انتخاب با خودمان است. بحث این نیست که شمای دوست عزیز خواننده این سطور موافق حضور در انتخابات هستید یا نه، حضور شما در انتخابات فرض گرفته شده قبلاً، بحث این است که چقدر دیگران را به هرصورتی هم که شده برای آمدن به پای صندوقهای رای متقاعد کنید. موضوع خیلی جدی است و البته باید کار کرد و تلاش و نباید ناامید بود و از شکست هم هیچ هراسی نباید داشت البته.

دوشنبه ۴ خرداد ۸۸

برنامه‌ی تلويزیونی محمود احمدی‌نژاد

برنامه‌ی تلویزیونی محمود احمدی‌نژاد

ادامه‌ی «برنامه‌ی تلويزیونی محمود احمدی‌نژاد»

برنامه‌ی تلویزیونی مهدی کروبی

برنامه‌ی تلویزیونی مهدی کروبی

ادامه‌ی «برنامه‌ی تلویزیونی مهدی کروبی»

یکشنبه ۳ خرداد ۸۸

گفتارهای انتخاباتی (۲)

(نقل از پارسانوشت)
برنامه اقتصادی میرحسین (*):

"دولت بدون مشاركت بخش خصوصي مقررات را وضع و برنامه‌هاي اقتصادي را تدوين مي‌كند و بخش خصوصي غايب بزرگ در صحنه تصميم‌گيري اقتصادي كشور است، در چنين نظامي است كه دولت و كارشناسان آن از دانش و تجارب بخش خصوصي بي بهره مي مانند، اين الگو بايد در ايران متحول شود و دولت بايد فضا را براي حضور بخش خصوصي باز نمايد."

(نظر: جهت​گیریها و دانستن ریشه​های مشکلات خوب است اما خیلی از اهداف، عینی دقیق ملموس و قابل اندازه​گیری نیستند)



* * *

تحکیمی​ها هم تحریم را شکستند و از کروبی حمایت کردند (*):

محمد هاشمی عضو شورای مرکزی دفتر تحکیم وحدت: "ما پس از طرح بحث مطالبات، وارد گفتگو با ستادها و نمایندگان نامزدهای اصلاح‌طلب شدیم. گفتگوها در مورد آقای کروبی خیلی خوب پیش رفت. یکی دو بار با ایشان ملاقات کردیم و دیدار با نمایندگان‌شان هم بازخورد خوبی داشت. در مورد آقای موسوی ما با وجود تلاش زیاد، موفق به دیدار با ایشان نشدیم. برای تصمیم‌گیری نهایی، نشستی تشکیل دادیم و از هر دو نامزد دعوت کردیم که در آن حضور یابند. آقای کروبی در این جمع حاضر شد اما موسوی کماکان سکوت کرد. مصوبه‌ی بعدی نشست ما این بود که نامه به هر دو بنویسیم و بخواهیم که به پرسش‌های ما شفاف جواب دهند. آقای کروبی به ما پاسخ داد اما موسوی بازهم سکوت کرد. اینها در تصمیم نهایی ما تاثیر گذاشت. در طی این روند ما با اعضا، سایر گروه‌ها و احزاب هم مشورت و همفکری داشتیم و در مجموع به این نظر رسیدیم که آقای کروبی برنامه‌ها و تیم اجرایی‌اش با ما هماهنگ‌تر هستند می‌توانند در آینده نیز به ما نزدیک تر شوند."



* * *

میرحسین با زبان ساده و قابل فهم توسط مردم حرف زد (*):

تحلیلی از ایلنا در مورد اولین پیام تلویزیونی موسوی

(نظر: ظاهراً دوستان بالاترینی فراموش کرده اند که حریف موسوی، احمدی نژاد پوپولیست است که هنوز در نظرسنجی​ها هم اول است)


* * *

مصطفی ملکیان از میرحسین حمایت میکند (*)

"آن‌چه در جامعه‌ی ما بیداد می‌کند (به هر دو معنای تعبیر «بیداد کردن») بی‌اخلاقی است"


* * *

در "رسانه ملی"، موسوی و هیتلر با هم مقایسه شدند (*)
(نظر: زنده​یاد گوبلز (!) هم برای طرح کاد و گذراندن دوره "بی​طرفی" باید می​آمد جام​جم!)

نظر کلی درحاشیه: در مورد انتخابات بسیار مهم و حساس پیش​رو، کم کاری، سستی یا لجبازی بعضی از کسانی که رسانه​ای جمعی دستشان است یا ظاهراً ژورنالیست هستند و از این راه ارتزاق هم میکنند، جداً حیرت برانگیز است. روشنفکران غرغرو و هپروتی ما در فضای مجازی که جای خود دارند.

اين عکس زيبا هم حسن ختام نوشته امروز است! (+)

جمعه ۱ خرداد ۸۸

اولین برنامه‌ی انتخاباتی میرحسین موسوی در تلویزیون

گفتارهای انتخاباتی دیگران (۱)

(نقل از پارسانوشت)

اشاره: موضوع بشدت جدی است. باید آستینها را بالا زد و فعالیت کرد. تا آنجا که توان داشته باشم و هرچقدر که وقتم در میان هزار گرفتاری زندگی اجازه بدهد، تلاش خواهم کرد و از دوستان خواهشمندم که فعالیت در این زمینه را جدی بگیرند و صد البته فعالیت خودشان را هم محدود به وبلاگ​نویسی نکنند.



فرخ نگهدار:

"...
برخی رفقای ما می‌پذیرند شکست احمدی نژاد در انتخابات آتی تحولی به سود ما و به سود کشور است؛ اما نه به قیمت حمایت ما از نامزدهای اصلاح طلب، اما نه به قیمت فراخواندن مردم به شرکت در انتخابات.

در ذات این نحوه استدلال یک نوع خود پسندی توام با ترس نهفته است. وظیفه یک نیروی سیاسی جدی قبل از همه صیانت از منافع کشور و کمک به بهبود شرایط معیشت مردم است. این رویکرد از قبول مسوولیت در قبال سرنوشت کشور و مردم تهی است. به علاوه این رویکرد فقط به درد منزوی کردن ما می‌خورد. اگر رفتن احمدی نژاد به رای مردم ممکن است، و اگر این پیروزی روحیه یاس و سرخوردگی مردم را تغییر می‌دهد و جانی تازه در رگ‌های خسته جامعه مدنی ما می‌دمد، چه وظیفه یا مسوولیتی مهم تر از آن می‌توان یافت؟

شعار "نه تحریم نه شرکت" هیچ معنایی ندارد جز ترک موضع رهبری. جنبش مدنی ایران نیاز به تجدید روحیه دارد و هیچ چیز در وضع فعلی بیش از شکست دادن احمدی نژاد این روحیه را ترمیم نمی‌کند. این تحول از هیچ راه دیگری جز از طریق ریختن میلیون[ها] رای در مخالفت با احمدی نژاد به صندوق‌ها میسر نیست...."

پیوند به نوشته (+)

* * *

رضا فانی یزدی:
(ایشان خود از قربانیان فجايع دهه شصت است و خاطرات بسیار تلخی در این باره قبلاً بیان کرده است)

"می ​گویند در کنگره بیستم حزب کمونیست اتحاد شوروی در سال ۱۹۵۶ در سخنرانی غیرعلنی خروشچف خطاب ‏به اعضای کنگره که عمدتا در نقد و محکومیت رفتار ... و دیکتاتورمنشانه استالین انجام می شد، اتفاق جالبی افتاد. ‏پس از اینکه خروشچف به مدتی طولانی به نقد و حتی فحاشی به شخصیت استالین پرداخت، یکی از حضار ‏شرکت کننده در کنگره با صدای بلند سوال کرد که شما در آن سالها کجا بودید و چه می کردید. خروشچف با ‏شنیدن این سوال رو به جمعیت کرد و پرسید چه کسی این را پرسید. هیچ کس جواب نداد. دو باره و سه باره سوال ‏کرد که چه کسی این حرف را از من پرسید که من در آن دوران کجا بودم. باز هم پاسخی نشنید. سکوت سالن را ‏گرفته بود. خروشچف با لحنی تمسخر آمیز گفت من همان جایی بودم که تو امروز نشسته ای و همان کاری را می ‏کردم که تو امروز می کنی.‏

این داستان مرا به یاد کسانی می اندازد که از میرحسین موسوی، نامزد انتخابات ریاست جمهوری، می پرسند آقای ‏موسوی، شما در دهه اول جمهوری اسلامی و در دوران کشتار و جنایت های رژیم، بویژه در سال ۶۷، کجا بودید ‏و چه می کردید. موسوی همان جا بود که بسیاری از آقایان و خانم هایی که امروز سوال می کنند نشسته بودند. ‏موسوی درست در کنار آنها نشسته بود گرچه در مقام ریاست دولت و مدیر اجرایی پروژه های دولتی، اما ‏همانجایی نشسته بود که بقیه اعضای هیات دولت، معاونین وزرا و رهبران و بنیانگذاران سپاه پاسداران و اعضای ‏وزارت اطلاعات و دیگر وابستگان دور و نزدیک به حکومت اسلامی نشسته بودند.

...

اگر قرار است کسی از موسوی و کروبی سوال کند که آنها آن زمان کجا بودند و چه می کردند و چرا امروز باید ‏پاسخگوی موقعیت دیروز خود در نظام اسلامی باشند در درجه اول قربانیان و خانواده های آنها هستند، و در کنار ‏آنها مراجع ذیصلاح حقوقی و یا کسانی که هیچ نقشی در این کشتار نداشته اند. کسانی که در آن زمان شاهد کشتار ‏بوده اند، ولی به خاطر اینکه منافع شان با منافع رژیم گره خورده بود سکوت کرده اندند، اکنون حق ندارند به ‏خاطر منافع سیاسی خود از پرچم حق خواهی آن قربانیان استفاده یا سوء استفاده کنند..."‏

پیوند به نوشته (+)

* * *

اما دستورالعمل شیخ محمود فرجامي را هم برای حسن ختام داشته باشید:

"
5 درس تاریخی برای تبلیغات بدون غضنفربازی!

1- دست از غر زدن علیه کاندیدای خودتان بردارید. هرچند که این مساله بسیار واضح و بدیهی به نظر می‌رسد اما تجربه نشان داده که بسیاری از ما، به خصوص اصلاح‌طلبان، عادت داریم که بیشتر سر کاندیدای این‌طرفی غر بزنیم تا آن طرفی. به عنوان نمونه چهار سال پیش در مرحله‌ی دوم انتخابات بسیاری از جوانان نابغه‌ی حزب مشارکت و دفتر تحکیم وقتی بعد از هزار کرشمه حاضر شدند برای هاشمی تبلیغ کنند .از مردم می خواستند به هاشمی "که دستور قتل روشنفکران را می داده(!) و خانواده‌اش هم دارای فساد مالیست" رای بدهند. مردم هم گفتند چشم!

2- یادتان باشد همیشه رقابت بین کاندیدای مورد نظر شما و احمدی‌نژاد نیست. پس طوری علیه سایر رقبا موضع نگیرید که اگر روزی مجبور شدید در مقابل احمدی نژاد از یک کاندیدای دیگر حمایت کنید، رویتان نشود یا اگر رویتان شد و چنین کاری کردید با انگشت شصت کسانی که دیروز به حرف هایتان گوش می دادند مواجه شوید! در این زمینه همیشه به یاد اصلاح‌طلبانی بیفتید که وقتی پس از دو سال تخریب هاشمی رفسنجانی به عنوان دشمن درجه یک بشریت از مردم خواستند که در دور دوم انتخابات در مقابل احمدی نژاد به هاشمی رای بدهند چه آبرویی از خودشان و هاشمی بردند.

3- ولله بالله به پیر به پیغمبر، تمام ایران در اینترنت و وبلاگستان خلاصه نمی شود. اینترنت و وبلاگستان در کل و با خوشبینانه‌ترین حالت بر روی دو میلیون نفر از جمعیت هفتاد میلیونی ایران تاثیر دارد. در نتیجه همه‌ی انرژی‌تان برای کشاندن مردم به پای صندوق‌های رای را پای اینترنتی که سیمش زیر پای وزیر ارتباطات احمدی‌نژاد و چند تا آقا بالاسر دیگر است و تازگی‌ها مسیر کابلش از "گرداب" هم می‌گذرد، نگذارید. گول اینترنت را هم نخورید. اگر به اینترنت بود باید چهار سال پیش معین در دور اول رئیس جمهور ایران می‌شد.

4- انرژی‌تان را روی کل‌کل نگذارید. به جای سه ساعت بحث با کسی که با وجود دسترسی به همه طور رسانه و آمار و آگاهی از گل‌کاری ها و تپه‌نوردی های دولت محترم نهم به نظرش "همه‌ی اینها مثل همند"؛ چند تا آدم کم اطلاع‌تر اما عاقلتر پیدا کنید و برایشان یادآوری کنید که در این مدت بر مملکت چه گذشت. باز اگر به انتخابات قبلی رجوع کنیم، در همان موقعی که اصلاح طلبان با تریبون‌های اندکشان و به خصوص روزنامه‌ی شرق می خواستند برای هزارمین بار به چند هزار مخاطب سمجشان بگویند "نه بابا... اونطوری‌هام که اکبر گنجی می‌گفت هاشمی قاتل نیست" و هی از هانا آرنت و برتولت برشت و بابک احمدی و داریوش شایگان مایه می‌گذاشتند، طرفداران احمدی نژاد به صدها هزار نفر از مردم عادی، «صادقانه!» می گفتند احمدی‌نژاد آدم خوبی‌ست و نفت را سر سفره‌های مردم می‌آورد و آنها هم تصمیم می گرفتند رای خود و خانواده‌شان را به احمدی نژاد بدهند.

پس بجنبید. نه احتیاجی به دروغ هست و نه اغراق. فقط فرض کنید با افراد محترم کم‌حافظه‌ای روبرو هستید که باید برخی حقایق بدیهی و مسلم را به آنها یادآوری کنید.

5- سلیقه‌ی مخاطبانتان را بشناسید و در زدن فک ،الگوی مصرفتان را بهبود دهید. مثلا برای کسی که عشق فوتبال است نگویید احمدی نژاد 6 میلیارد تومان از بودجه‌ی ضروری ریاست جمهوری را به طور مازاد به پرسپولیس و استقلال داد. چون طرف احتمالا خواهد گفت "ئه... راست گفتی. دمش گرم... پس یادم باشه ایدفعه هم حتما بهش رای بدهم." و آنوقت مجبور خواهید بود دوساعت تمام درباره‌ی فسادی که این قبیل کارها در ورزش ایجاد می کند و سایر گل کاری‌های دولت در ورزش را برایش شرح دهید تا طرف دوباره بیاید سر جای اولش. به چنین فردی فقط کافیست ماجرای درگیری فردوسی‌پور و علی‌آبادی و داستان پیامک‌ها را یادآوری کنید. باز اگر بخواهیم از اشتباهات گذشته یاد کنیم چهار سال پیش که نوبخت از طرف هاشمی برای مناظره با نماینده‌ی احمدی‌نژاد آمده بود به تلویزیون، در آن مدت کوتاهی که وقت داشت در مقابل ژانگولربازی های حریف از هاشمی دفاع کند یا خراب‌کاری‌های احمدی نژاد در شهرداری را برملا کند، ایرادی که گرفت این بود که چرا احمدی‌نژاد از بودجه شهرداری به جوانان تهرانی وام می دهد!"

پیوند (+)

ما و انتخابات (۸)

(نقل از پارسانوشت)
الف) چهارسال پيش خود تحريمی بودم و دوستان تحريمی را درک ميکنم و میفهمم دغدغه​هايشان چيست (البته بدون اینکه اشتباه خود را در چهارسال پیش بخواهم کتمان و مانند احمد زیدآبادی جسارتاً ماله​کشی کنم، باید اضافه کنم که تحریمی بودن امروز از تحریمی بودن چهارسال پیش کمتر قابل فهم است). از ديد اين دوستان شرکت کردن در انتخاباتی که تنها نامی از انتخابات دارد وجاهت ندارد. احساسات این دوستان قابل درک است و نیز آرمانهای زیبا و ارزشمندشان مورد تایید دیگران هم هست. اما آنها از یک نکته بسیار روشن و بدیهی چشم​پوشی میکنند و آن هم این است که منطقشان منطق نفی است در ضمن راه​حلی هم ارائه نمی​دهند. هزار ایراد میگیرند که کاری را انجام ندهند، اما یک ایراد به خود نمیگیرند که چرا بی​عمل هستند. نیک می​دانند و می​دانیم که از این بی عملی چه نتیجه فاجعه​ برانگیز مسلم و صددرصد و خسارت​بار حاصل خواهد آمد. اگر آن دوستان، شرکت کردن در انتخابات را یک "صکص سیاسی" یا "خودارظایی سیاسی" می​دانند (غلط​های املایی عمدی است!) معلوم نیست که شرکت نکردن و نفی و بی​عملی که آشکارا دیدیم به تبلور جهل و تعصب و تحجر دامن زد و در روی کار آمدن احمدی​نژاد هم بسیار موثر بود (صدالبته در این روی کار آمدن جماعت اصلاح طلب هم به اندازه تحریمی ها مقصر بودند)، به چه کار خواهد انجامید جز فرورفتن کامل در باتلاق؟ کدام کار "خودارظایی" است؟ چسبيدن به روياها و آرزوها و ايده​آلهايی که همه ما دنبالش هستيم، بدون توجه به شرایط عینی و واقعی موجود و موانع جدی و مهم، آيا "خودارظايی" نيست؟

ب) دوستان ميگويند به شعورمان توهين شده، انتخابات معرکه رژيم است و بايد بهش نه گفت و از حیثیت شهروندی و انسانی خود دفاع کرد. گیرم همه حرفهای آنها دربست قبول. اما سوال از دوستان اين است که: پس به چه چيز آری ميگويند و برنامه​شان چيست؟ بالاخره چهارسال پيش​ عده​ای از کسانی که به تحريم معتقد بودند، نسبت به بديلهای ديگر خوشباورانه خوشبين بودند. طرح​ شصت ميليون امضاء و رفراندوم اينترنتی که ديديم سر از کجا درآورد تا جایی که محسن سازگارا، علی افشاری و دکتر محمد ملکی و دیگر هواداران هم يادی هم از آن نمی​کنند. شجاعت و شفافیت اخلاقی يک سياستمدار استوار ايجاب می​کرد که دوستان طرح رفراندوم اینترنتی نقد جدی عملکرد و شکست خود را می​پذیرفتند. آخر دوستان تحريمی حواسشان هست از ميان خيل کاربران ميليونی در داخل و خارج از کشور، تعداد هواداران سایت به​زور به صدهزار نفر رسید و برای یک کلیک ناقابل هم ملت ما حاضر به پرداخت هزینه نیست، دوستان از کجا میخواهند بدیلی مانند رفراندوم را پیگیری کنند؟ نافرمانی مدنی​ چه شد؟ جمهوری تمام عیار اکبر گنجی که گویا در عالم دیگری زندگی میکند و حاضر نیست نقد خود کند، به کجا رسید؟ این دوستان با منطق نفی و طرد همه چیز چطور می​خواهند طرح های خودشان را که معلوم هم نیست چه هستند و تا این لحظه چیزی را عیان نکرده​اند پیش ببرند؟ کو؟ کجاست طرحشان که "قلعه حیواناتی" نباشد و به "سکص سیاسی" هم منجر نشود؟ همه بدیلها را بیاورند دانه دانه با هم نقد کنیم و بهترین را انتخاب کنیم. اگر به حکم عقل گردن ننهیم پس چه کار باید بکنیم؟ رفراندوم هخایی و نفی طرحهای آرام و مقطعی و به سیم آخر زدن و جمهوری تمام عیار مطالبه کردن (که به قول حجاریان قصه آنور رودخانه است و ما فعلاً این ور هستیم و پلی هم نداریم که خودمان را به آنور برسانیم) و همه سیاسیون جمهوری اسلامی را به یک چوب راندن و همه را ردصلاحیت کردن و به امید ظهور هخای دیگر یا معجزه عزراییل نشستن، اینها "خودارظایی" نیستند؟

پ) کسی نگفته که برویم رایی به صندوق بیندازیم و بیاییم بنشینیم در منزل و منتظر گلستان شدن ایران باشیم، راه دشوار است و سالها طول میکشد تا همه آنچه را که باید برای شهروندی در جامعه مدنی و استقرار واقعی قانون و حاکمیت ملی لازم است، اندک اندک بگیریم و بدست بیاوریم. در این راه طولانی و این دوی امدادی که چند دهه طول خواهد کشید، هم به روزنامه​نگاران مستقل نیاز هست هم به نهادهای مدنی هم به فعالین سیاسی، اجتماعی و مدنی و هم به بسترسازی دولتی هم به صبر و استواری و طرح​ خواسته های محدود و پایدار. دیدیم که به عقب برگشتن شدنی است، مایی که تا فرق سرمان مستبد و استبدادپذیر هستیم، با تمرین و گفتگو با همدیگر است که میتوانیم استبداد زدگی، قانون گریزی و رقابتجویی افراطی خودمان را کم​کم برطرف کنیم و رشد مدنی پایدارتری داشته باشیم. ما باید شرایطی فراهم کنیم که نسلهای بعدی یاد بگیرند، بتدریج به همدیگر احترام بگذارند. ترک و لر و کرد و گیلانی و اصفهانی و عرب و بلوچ و ترکمن و مازنی و همدانی و مشهدی و قمی و کرمانشاهی و کرمانی و یزدی همدیگر را تحقیر نکنند، شریفی و دانشگاه آزادی به ریش هم نخندند، فارغ التحصیل شیمی و مهندسی شیمی به هم احترام بگذارند. کمربند را ببندند و پشت خط عابر پیاده بایستند و تخلف در رانندگی را نافرمانی مدنی ننامند! ما در الفبای حقوق بشر مانده​ایم و برای فاشیسم نرم ایرانی​شده، سرودست میشکنیم. سروش را که قهرمان مبارزه با فاشیسم دینی بود، بینید که خود چطور بدتر از صد فاشیست عمل کرد. دولت آبادی جوزده مان را هم ببینید که چطور تریبونی گیرش آمد و بی​فکری کرد و بحث سروش را پیش کشید. ما هنوز خیلی کار داریم و سالهای سال باید سعی کنیم فضایی ایجاد کنیم تا بتوانیم به فرزندان خود آموزش بدهیم که به همدیگر احترام بگذارند. نمی​توانیم با انداختن یا نینداختن رای به صندوق منتظر معجزه باشیم. ما هنوز یاد نگرفته​ایم که در هنگامه و گیرودار انتخابات، درست و بجا، درچارچوب موضوع و به مصلحت خود انتخابات (موافق یا مخالف) حرف بزنیم. ما حرف زدن را هنوز درست یاد نگرفته​ایم و از آن بدتر شنیدن و گوش دادن بلد نیستیم که صدای تحریم​مان احیاناً معنی خاصی بدهد یا از دل صندوقها پیامی به جایی بیرون بیاید. دنبال نتایج محدود ولی عملی از رفتار انتخاباتی خود باید باشیم.

حرفها تکراری است و شعاری، چون رفتار سیاسی ما تکراری است و شعاری و نمیخواهیم قبول کنیم که باید از جایی شروع کنیم. صاف و صادقانه و آرمانخواهانه یا لجبازانه و منزه​طلبانه میگذاریم دیگران در مورد سرنوشت ما و همفکرانمان تصمیم بگیرند و ما را عملاً از کشورمان بیرون کنند یا در درون از حق تصمیم​گیری در مورد کشور محروممان کنند. ایران به حیاط خلوت سپاه تبدیل شده. ایران گیرم اسلامی، ارث پدری شیخ احمد جنتی است. آقای خامنه​ای به جای هشتاد و چند میلیون ایرانی داخل و خارج از کشور تصمیم میگیرد و ما هم بروی مبارک خود نمی آوریم، چه مشارکتی باشیم و چه تحریمی. عقب​نشینی تا کجا؟ دامن خود را به چیزی نیالودن و در هیچ خاک و گلی درنغلطیدن و نهایتاً به خاطر این آقامنشی و پاکی و صداقت در بی​عملی، زیر بار و یوغ استبداد و تباهی و بی​سرانجامی رفتن تا کجا؟​ کسی چیزی میداند؟ کسی راه حل عملی و امتحان​نشده دیگری دارد؟

ما و انتخابات (۷)

(نقل از پارسانوشت)
اشاره: بی​مقدمه بروم سر اصل مطلب که انتخابات دارد از همه​طرف و همه​جا پر از حاشیه میشود.

الف) اولويتهای کاری برای رییس جمهور اينها هستند:
۱. بهبود اقتصاد و مديريت برنامه​ريزی
۲. حل مشکل رابطه ايران و آمريکا
۳. حل بحران هسته​ای
۴. تقویت رکن چهارم دموکراسی (مطبوعات و رسانه​ها)
۵. گسترش و نهادینه کردن آزادیهای سیاسی و حقوق​بشری

میشود چیزهای دیگری را هم برجسته کرد یا به اینها افزود. مثلاً بهبود وضعیت نشر کتاب و مقابله با سانسور که در دل رکن چهارم میتواند قرار گیرد یا جداگانه مورد توجه باشد. این مجموعه حداقل اولویتها هستند و در عین حال کاملاً​ مستقل از هم نیستند و بلکه به هم وابستگی دارند. مثلاً اولویت دوم و سوم کاملاً بهم وابسته هستند. همینطور اول و دوم و نیز موارد واضح دیگر. کلید حل مشکلات به نظر می​رسد، حل مشکل رابطه ایران و آمریکاست. تا این مشکل حل نشود عملاً پیشرفت پایداری در زمینه های دیگر ممکن است اتفاق نیافتد. شرح​ و بسط و استدلال مجال زیادی میخواهد اما همینقدر به اشاره گفتنی است که حل مشکل رابطه ایران و آمریکا در درون ایران نظام را از بن بست سیاسی و انزوا خارج خواهد کرد، تفکرات ایدئولوژیک در سطح​ حاکمیت و اقلیت ملت به تدریج کم رنگ خواهند شد و فضای احساس تکلیف و شریک غم مظلومان فلسطینی بودن در سیاست خارجی جای خود را کم کم به دیدگاه حفظ منافع ملی به طور پایدار خواهد داد، احساسی گری و دست به ریسک های پرخطر زدن و معامله​ورزی مافیایی در سطح سیاست خارجی برای حفظ حکومت کم کم جای خود را به روابط پایدار و عقلانی در چارچوب منافع ملی خواهد زد. راه برای خروج از بن​بست هسته​ای هموار خواهد شد، زمینه برای سرمایه​گذاری خارجی به سرعت مهیا شده در کنار آن استفاده از تجارب بین​المللی خصوصاً در صنعت ایرانگردی و جلب جهانگردان کم​کم مورد توجه قرار خواهد گرفت. ناگفته پیداست که اقتصاد و مدیریت برنامه ریزی هم از چند طریق و به چند عامل تقویت خواهد شد (مستقل از حرکت سریع به سمت بهبود وضع نابسامان اقتصاد که حتماً در اولویت اول است). به هر حال در این زمینه حرف زیاد است. به همین رو اساس و بنیان خواسته های و مطالبات دیگر هم به اقتصاد و بازگشت ایران به جامعه بین​المللی برمیگردد. شک نیست ایرانی که مشکل خودش را با آمریکا حل کرده و از فضای خصومت دست کم به فضای برقراری رابطه عادی برگشته باشد، کمتر خود را در مخمصه و فشار مجامع بین المللی و کشورهای غربی میبیند و میتواند به تدریج آزادیهای سیاسی بیشتری در چارچوب قانون اساسی فراهم کند. این فرآیند نیازمند زمان است.

اگر قرار باشد از اولویتهای بالا دو اولویت مهمتر و پایه​ای​تر را انتخاب کرد همان دوتای اول خواهند بود به نظرم و در راس آن رسیدگی عاجل به وضعیت اقتصاد در اولویت خواهد بود تا با پیشرفت در حل مشکل رابطه ایران و آمریکا (به عنوان اولویتی کلیدی و استراتژیک) و در طول زمان مطالبات دیگر به تدریج تحقق پیدا کنند.

ب) اینکه کاندیدای ریاست جمهوری در مورد هولوکاست سیاسی جمهوری اسلامی در سال ۱۳۶۷ چه نظری دارد در بحث انتخابات ریاست جمهوری اهمیت زیادی ندارد، ده ها اولویت دیگر وجود دارند که باید از کاندیداها پرسید و برنامه​هایشان را نقد کرد. به ویژه معتقدم که میرحسین موسوی بیش از اینکه در مورد هولوکاست سیاسی باید نظر بدهد که ضعیف و غیرقابل قبول هم ظاهر شده، باید در مورد حل مشکل رابطه ایران و آمریکا برنامه خودش را مشخص تبیین کند که متاسفانه این کار را انجام نداده است و در این زمینه از کروبی عقبتر است. البته هنوز فرصت هست و باید منتظر بود و دید - در شرایطی که اعلام نتایج تایید صلاحیتها از سوی شورای نگهبان به تعویق افتاده و جناب رهبری هم تا کنون سه بار در انتخابات صريحاً جانبدارانه اعلام موضع کرده است - میرحسین که به طور جدی دیگر کاندیدای مورد نظر رهبری نیست، در این مورد چه راهکاری خواهد آورد و در مورد حل مشکل رابطه ایران و آمریکا چه ابتکاراتی خواهد داشت.

پ) در مورد بهبود اقتصاد و مدیریت برنامه​ریزی، هردو کاندیدای اصلاح​طلب کروبی و موسوی ادعا ميکنند که برنامه های زيادی دارند اما هنوز جزييات زيادی از اين برنامه​ها در نيامده. البته گفتگوی موسوی با اقتصاددانان اميدوارکننده بود و مديريت موسوی قابل کتمان نيست. زمينه نگرانی آنجاست که او نخواهد برنامه ها و توصيه های اقتصاددانان را بشنود که البته خودش ادعا کرده حتماً با آنها مشورت خواهد کرد. کروبی هم برنامه های اقتصادی خود را با مشورت با اين و آن گرفته است هرچند شعار سهام نفت او قدری پوپولیستی بود. در این موارد هم ما چیز زیادی متاسفانه از دو کاندیدا تا کنون نشنیده​ایم و امیدواریم در دو هفته آینده در بحثها و مناظره ها برنامه ها مشخصتر شوند.

ت) واقعیت این است که انتخابات تا کنون بيشتر جنبه نمايشی داشته و هنوز وارد بررسی جدی بحثها در مورد اولويتها نشده است. ميرحسين موسوی و کروبی هنوز درست حسابی تيم کاری خودشان را معرفی نکرده​اند و حتماً بايد چنين کاری را تا قبل از انتخابات انجام دهند. هم موسوی و هم کروبی ظاهراً​ حمایت احزاب را دارند که البته موسوی احزاب زیادتری را پشت سر خود دارد، اما معلوم نیست این احزاب چه نقشی در آینده به عهده خواهند گرفت حتی اگر به آنها نه به عنوان حزب بلکه به عنوان یک باند یا محفل نگاه کنیم. انتخابات ما هم متاثر از انتخابات آمریکا، انتخابات سلبریتی​ها شده است، البته حتی به کیفیت انتخابات آمریکا هم نرسیده است و بسیار نازل است. اهمیت انتخابات امسال و خلاصی از شر تفکر احمدی​نژادی به جای خود اما خود کمپین انتخاباتی امسال نه چندان داغ شده و نه چندان از برنامه ها خبری هست و از این نظر موجب نگرانی است.

به نظرم کسانی که روزنامه​نگار هستند و حرفشان خریدار دارد، دورهم جمع شوند و در یک نامه دسته​جمعی مثلاً ده سوال دقیق و مهم مطرح کنند و برای کاندیداها بفرستند و پیگیر جوابهای دقیق باشند. یک مصاحبه رودررو که یک فرصت عالی است و لازم است آنها بجد پیگیر مصاحبه مطبوعاتی کاندیداها با روزنامه​نگاران برجسته باشند. دنبال قتل زهرا بنی​یعقوب و اعدامها در سال ۱۳۶۷ و اعدام دل آرا و غیرذالک یا پیگیری معرکه​گیری​های عبدالکریم سروش و سوالاتی از انقلاب فرهنگی و اینها میشود بود، اما الان فرصت برای طرح سوالات مهمتر دارد از دست میرود. آن سوالات مهمتر را مرتبط با اولویتها باید پرسید و گریبان کاندیداها را بابت سوالهای مهمی مرتبط با برنامه​هایشان باید گرفت.

کسی که در این معرکه هنوز در رویاهای رمانتیک خودش غوطه​ور است یا گرفتار خودشیفتگی است و واقع​بین نیست، جداً​ هیچ کم از احمدی​نژاد ندارد.

۲۰ توصيه‌ی انتخاباتی به ميرحسين موسوی

برادر میرحسین موسوی

چندی پیش نامه‌ای با مضمون “۱۰ توصیه کلیدی به میرحسین موسوی” خدمتتان ارسال کردم که خبر ندارم دستتان رسیده است یا خیر. اما دلیل اینکه تصمیم گرفتم نامه دوم را نگارش کنم اوضاع حساس کنونی است که مرا واداشت به عنوان یک جوان ساده و بی‌تجربه، نکاتی را که به نظرِ خویش قابل تامل می‌داند را خدمت شما بزرگوار مطرح سازم.

ان شاء الله که این توصیه‌ها مثمر ثمر واقع شوند.

با تشکر

(نقل از نگاه نو)
۱ – بیشتر به جزئیات بپردازید: شاید یکی از مهمترین خصوصیات دهه ۸۰ تمایل اکثریت جامعه به برنامه‌های ریز و جزئی است و این برخلاف دهه‌های قبلی است که حرفهای کلی مقبول می‌افتادند. پس اگر می‌خواهید برد کلامتان بیشتر شود بیشتر به جزئیات بروید و به مخاطبتان نشان دهید که با نگاهی دقیق به مسائل نگاه می‌کنید و تنها برای پیروز شدن حرف نمی‌زنید، برنامه دارید و عزمی برای اجرای اینها. پس هم در صحبت‌هایتان و هم در برنامه‌های سیاسی، اقتصادی و اجتماعی‌تان ریزتر حرف بزنید.
مثلا گزاره‌های اقتصادی‌تان عالی بودند، اما الان نیاز است به جزئیات ریزتر برنامه اقتصادی بروید و وعده‌های جزئی‌تر بدهید. در این راه هم بهتر است از اساتید و بزرگان امر مشاوره بگیرد.
۲ – انتقادهایتان را صریحتر کنید، اما منطق و نظم آنها را حفظ کنید. چراکه انتقاد بسیار پرخاشجویانه باعث انتقال حسی منفی می‌شود تا مثبت و باعث می‌شود حریف با پوپولیسمی که دارد اینها را وارانه کند و بدهد تحویل خودتان ولی وقتی انتقادهایتان نظام‌مند باشد باعث القاء نوعی حس اعتماد می‌شود و اقبال عمومی را به همراه می‌آورد. اما نیک بدانید که در این ۲۰ روز تعارفات را باید کنار بگذارید دیگر خط قرمزهای خیالی معنا ندارند، بهتر است که خط شکنی کنید و جلوتر روید. و حرفهایی را که هیچ کس جرات گفتنش را ندارد بگوید چراکه شما نماینده تغییر هستید نه وضع موجود و شما ابزار رسانه‌ای قوی ندارید ولی حریف دارد پس برای القای حس تغییرات نیاز به نظرات صریحتر و انتقادی‌تری ایست که واقعیاتیکه معمولا مطرح نمی‌شود را پوشش دهند و به مردم این نوید را بدهند که طرحی نو در راه است. اما بازهم می‌گویم در نحوه ارائه اینها دقت داشته باشید که خدایی ناکرده اعتماد عمومی از شما سلب نشود و این تصور ایجاد نشود که برای پیروز شدن هر کاری می‌کنید و هر وعده‌ای می‌دهید بلکه باید طوری حرف بزنید که شخص به شما اعتماد کرده و از یاس و نومیدی خارج گشته به آینده امیدوار گردد و صدای تغییرات شما را بشنود.
۳ – در مناظره‌ها حواستان به پوپولیسم رقیب باشد. چراکه این تصور وجود دارد که در انتخابات قبلی‌ هم نمایندگان نامزدهای – بخصوص نمایندگان آقای هاشمی – حرفهای درستی می‌زنند اما نحوه بیان آنها باعث شد، رقیب با پوپولیسم خاص خودش اینها را وارانه کند و بدهد تحویل خودشان. برای همین بسیار دقت کنید.
کاریزمای مغرورانه روشنفکرانه هم جواب نمی‌دهد. باید مردم عادی هم زبانتان را بفهمند و این احساس را بکنند که سخن‌های شما منطقی است اما سخن‌های رقیب عوامفریبانه و پوپولیستی. من استاد کلام نیستم اما توصیه می‌کنم با چند استاد خطابه و روانشناس مشورت کنید.
به شما آدرس هم می‌دهم، آقای ماشاءالله شمس الواعظین هروقت مصاحبه می‌کند، طرف مقابل حتی وقتی پوپولیست یا اپوزیسیون هم که باشد، کیش و مات می‌شود. یا مثلا مسعود بهنود و علیرضا نامور حقیقی یا دکتر زیباکلام اینها اتفاقا همه اصلاح طلب هستند. بد نیست از اینها مشورت بخواهید. این اصلا افتی برای شما نیست بلکه نقطه قوت شما هم خواهد بود.
۴ – من اخیرا در روستاها زیاد رفت و آمد داشتم. در آنجاها تنها افرادی که مطرح هستند آقای احمدی‌نژاد و شما هستید. البته شاید از هر ۱۰ نفر ۷ تا احمدی‌نژادی و ۳ تا میرحسینی باشند و این دلیل هم دارد و دلیل اصلی آن این است که روستایان کشور اکثرا وابسته به کمیته امداد هستند و کمک‌های نقدی احمدی‌نژاد تحت عناوین مختلف از سهام عدالت گرفته تا چه و چه، همه جذابیت دارند. در آنجاها ۸۰ هزارتومان پول کلانی است برای همین اینها توسط دولت گداپرور بد عادت شده‌اند و من گفتم اینها را به شما بگویم که تنها راهی که می‌توانید اعتماد اینها را جذب کنید اینست که به اینها القا کنید شما می‌توانید منافع این قشر را بیشتر تامین کنید. منظورم روی آوری به پوپولیسم نیست بلکه رساندن صدای تغییرات به این قشر با سخنان و وعده‌های مخصوص اینهاست.
مثلا طرح بیمه‌های تامین اجتماعی برای حمایت مالی، بهداشتی و آموزشی از اقشار ضعیف و کم درامد خوب است یا هر طرح دیگری که در این قشر نوعی امید ایجاد کند.
این امید مهم است چراکه اغلب کسانیکه حامی احمدی‌نژاد هستند، تنها خیالشان این است که اگر او برود به آنها توجه نخواهد شد یا من شندیم می‌گفتند هرکسی آمده ۸ سال حکومت کرده احمدی‌نژاد هم باید ۸ سال باشد، یا اگر موسوی بیاید تا اوضاع کشور را سرو سامان دهد ۴ سال طول می‌کشد و این اوضاع را آشفته می‌کند. شما باید هنرتان این باشد که این منطق‌های پوچ و توخالی را با زبان خودشان بشکنید.
برای من کاری ندارد که این منطق‌ها را برای یک فرد تحصیلکرده بشکنم اما برای یک عامی زبان خاص خودش را می‌خواهد. از مشاورانی ویژه برای این امور استفاده کنید. به ستادهایتان بسپارید در هر روستا و منطقه بزرگان و ریش سفیدان آنجا را هدف بگیرند و در درجه دوم جوانان آن مناطق را که اکثرا شوق بسیاری برای پیشرفت و ترقی وضع زندگی دارند و اگر شما این حس را به آنها بدهید، آنها بزرگترین حامیان شما خواهند بود.

ادامه‌ی «۲۰ توصيه‌ی انتخاباتی به ميرحسين موسوی»

دوشنبه ۲۱ اردیبهشت ۸۸

آتش‌بس یک‌طرفه تا روز انتخابات

(نقل از آق بهمن)
اول اصل حرف را بگویم: به دلایلی که توضیح می‌دهم (و احتمالاً برای بیشترتان واضح است) اگر اولویت اصلی‌تان در این انتخابات رأی نیاوردن احمدی‌نژاد است، به‌نظر من فرقی نمی‌کند که هر کس به کروبی رأی بدهد یا به موسوی. به همین خاطر بحث کردن درباره این‌که موسوی بهتر است یا کروبی، بحث انحرافی است. و اتفاقاً طرفداران هر کدام باید اجازه بدهند دیگری حسابی تبلیغ کند و فضای انتخابات را گرم کند. اگر حوصله استدلال را ندارید، نتیجه آخر را بخوانید لطفاً. اما استدلال:

وزارت کشور می‌گوید واجدان شرایط ۴۶ میلیون نفر هستند. مسئولان وزارت کشور دوره خاتمی و همین‌طور خیلی‌های دیگر (از جمله عباس عبدی) بر اساس آمارهای مرکز آمار ایران همین دولت می‌گویند تعداد واجدان شرایط کمی بیش از ۵۱ میلیون نفر است. میزان مشارکت در انتخابات مرحله اول دور قبل (سال ۸۴)، ۶۳ درصد بود. الان که فضا از آن موقع خیلی سردتر است. در حالت خوش‌بینانه بگوییم در این انتخابات ۶۰ درصد واجدان شرایط شرکت می‌کنند. یعنی بین ۲۸ تا ۳۰ میلیون نفر. پس اگر کسی بخواهد مرحله اول برنده شود باید دست کم ۱۴ تا ۱۵ میلیون نفر رأی بیاورد.

احمدی‌نژاد مرحله دوم سال ۸۴، هفده میلیون رأی آورد. یعنی اگر فرض کنیم رأیش دست کم ۳ میلیون ریزش داشته باشد و انتخابات هم سالم باشد، انتخابات می‌رود مرحله دوم. اما به نظر می‌رسد تا حدود دو میلیون این ور و آن ور کردن برای وزارت کشور و شورای نگهبان یک دست غیرممکن نباشد (من به دلایلی تقلب خیلی گسترده را بعید می‌دانم). یعنی اگر مشارکت ۶۰ درصد یا کمتر باشد، احمدی‌نژاد با ۱۲ میلیون رأی (یعنی حدود ۵ میلیون ریزش نسبت به دور قبل) می‌تواند در همان دور اول رئیس‌جمهور شود.

خب. نظرسنجی‌هایی که جسته و گریخته می‌شنویم و مدل حرف زدن بعضی اصلاح‌طلب‌ها و شهود کلی من (که به این آخری هیچ اعتباری نیست) این‌طور می‌گویند که احمدی‌نژاد ۱۲ میلیون رأی را دارد و درنتیجه احتمال دور اول برنده شدنش کم نیست.

حالا. رأی احمدی‌نژاد که بعید است کم شود. یعنی بعید است کسی الان (بعد ۴ سال دیدن عملکرد دولت) بگوید به احمدی‌نژاد رأی می‌دهم و در این یک ماه نظرش عوض شود. پس تنها و تنها و تنها راه کم کردن شانس احمدی‌نژاد بالا بردن مشارکت است. یعنی رساندنش به حدود ۶۵ و ۷۰ درصد که برای بردن در مرحله اول، ۱۶-۱۷ میلیون رأی لازم باشد.

من به دلایلی که بعداً خواهم نوشت به موسوی رأی می‌دهم و کلاً برای کروبی نه شانسی قائل هستم و نه یکی از هزار تا شعار رنگ و وارنگش را باور می‌کنم. ولی فکر می‌کنم اصلاً نباید از کروبی انتقاد کرد و گذاشت او هم شعارهایش را بدهد. واقعیت این است که کروبی این روزها با شعارهایش یک عده را جذب خود کرده. یک عده‌ای از کسانی را که می‌خواستند به موسوی رأی دهند و از آن مهم‌تر یک عده‌ای را که نمی‌خواستند رأی دهند، یا خیلی شک داشتند.

در هر صورت نه موسوی و نه کروبی شانسی برای بردن در دور اول ندارند ولی از آن طرف هر کدامشان به دور دوم بروند شانسشان برای رئیس‌جمهور شدن از احمدی‌نژاد بیشتر است. پس به نفع هر دویشان است که آن یکی توی صحنه باشد و در مجموع آدم‌های بیشتری را پای صندوق بکشانند.

نتیجه:

حالا همه این حرف‌ها که زدم تکرار مکررات بود، و هم قبلاً خودم گفته بودم و هم طرفداران موسوی و کروبی مدام می‌گویند. ولی نمی‌دانم چرا هیچ کداممان به نتیجه عملی این استدلال پای‌بند نیستیم و آن نتیجه هم این است که کاری به آن یکی نامزد نداشته باشیم و نقدش نکنیم. یکی‌اش خود من. با این‌که این‌جا چیزی ننوشته‌ام، ولی در گوگل ریدر کم مطلب علیه کروبی به اشتراک نگذاشته‌ام. خیلی‌های دیگر هم همین‌طور. ممکن است مطلب مستقل ننویسند (که بعضی‌ها هم می‌نویسند)، اما بالاخره با گوشه زدن و لینک منفی دادن از خجالت نامزد غیر مورد نظرشان در می‌آیند.

بنده از امروز با وجود انتقادهای زیادی که از کروبی دارم و بیخ گلویم را گرفته، اعلام آتش‌بس یک‌طرفه نامحدود می‌کنم تا روز انتخابات. مگر این‌که شرایط نغییر اساسی کند و این استدلال بالا دیگر صادق نباشد. اگر آتش‌بس را نقض کردم، تذکر دهید لطفاً.

شما هم اگر طرفدار یکی از این دو هستید (یا نمی‌خواهید احمدی‌نژاد برنده شود)، آتش‌بس اعلام کنید و همه تلاشتان را بگذارید دنبال پیدا کردن راه‌هایی برای بالا بردن مشارکت، تبلیغ کاندیدای خودتان، و اگربشود مهار تقلب.

یکشنبه ۲۰ اردیبهشت ۸۸

ما و انتخابات (۶)

(نقل از پارسانوشت)
از اين به بعد در دو سه نوبت نوشته​ها را به صورت پرسش و پاسخ ارائه خواهم کرد. اینها ظاهراً سوالاتی هستند که ممکن است برای بعضیها پیش آمده باشند و به هر حال مرور آنها کمک خوبی است به روشن تر شدن دیدگاه​ها و نظرات خودم و نیز دوستان منتقد.


الف) هدف تو از نوشتن اين مجموعه نوشته​ها چيست؟ تو که خودت را شهروند جهانی میدانی و در کانادا زندگی میکنی، انگیزه​هایت چیست و چرا کاسه داغتر از آش شده​ای؟

انگيزه ام جز کمک به روشنگری نيست. شرایط را جدی و حساس می​بینم و معتقدم که اگر میخ تحجر، عوام​فریبی، جهل و "حکومت کردن آسان" به تعبیر مسعود بهنود و رفتار غیرمسوولانه ما ایرانیان (چه در میان حاکمان دولتی- حکومتی چه بین شهروندان) اینبار محکمتر شود، تبدیل به قاعده خواهد شد و این جریان شروع به ریشه زدن بیش از پیش در تاروپود فرهنگی- اجتماعی ما خواهد زد و شرایط بسیار بدتری حاکم خواهد شد که برگشت از سیر قهقرای فرهنگی و ویرانی کشور بسیار سخت​تر خواهد بود. کار عجيب و غريبی نميکنم و منفعتی مستقيم از اين کار نمي​برم و ماموریتی هم از جایی ندارم و چیزی هم گیر من نمیآید در این وبلاگ​نویسی، همچنان که رویه هفت ساله بلاگ​داری و بلاگ​نویسی بنده چنین چیزی را نشان میدهد و از جایی یک ریال و یک سنت هم گیر من نیامده و با کسی هم چه در داخل چه در خارج، هیچگونه تبانی و بده​بستانی نکرده​ام و بسیار بیشتر یار ایام افتادگی و مرارت دوستان بوده​ام تا دوست فرصت​طلب دوران دولتمندی​شان و از این بابت قدردان خدا یا طبیعت هستم. حساب دوستی​ها را هم از این بحث​ها جدا میکنم. دوستدار حقی هستم که متکثر است و با همگان است. از طرفی ایرانی بودن من هم در کنار کانادایی بودنم حقی است که کسی نمیتواند آنرا از من سلب کند. در دنیای نو، دوملیتی بودن و حتی خود را شهروند جهانی دانستن نه جرم است نه کاری نامعقول و بلکه کم​کم به رسمیت هم شناخته شده. دیگر ایرانیان و ایرانی​الاصلها را به شرکت در سرنوشت خودشان دعوت میکنم و منتقدین این کار را به ارائه بدیل. اگر کسی بدیلی ارائه نکرد و خودش را بی​دلیل و استدلال، محق دانست - ضمن اینکه معتقد نیستم تنها یک راه وجود دارد - راه بهتر و معقول​تر را برمی​گزینم و دیگران را هم دعوت میکنم به عمل بر اساس منطق. انتخاب یک رییس جمهور جدی و مسوول در ایران تنها برسرنوشت ایرانیان داخل کشور اثر ندارد بلکه بر سرنوشت ایرانیان و ایرانی الاصلهای خارج از کشور هم اثر دارد. تبعیضات و تحقیرهایی که گهگاه در گوشه و کنار شامل حال ما میشود بر دوستان مقیم خارج از کشور پوشیده نیست. البته کاسه داغتر از آش هم نیستم و دایه مهربانتر از مادر هم. مقدم​تر این مردم داخل کشور هستند که باید در مورد سرنوشت خودشان تصمیم بگیرند. حق انتقاد و نقد عملکرد مردم ایران همیشه برای هرکس از جمله بنده محفوظ است و همراهی پوپولیستی با آدمهای بی​مسوولیت - ضمن اینکه درکشان میکنم - نخواهم کرد و تنها همراه و طرفدار حرفهای منطق​پذیر و مقبول هستم که میتوانند این حرفها متنوع هم باشند و حظی از حق و حقیقت داشته باشند (حق نسبی است و با کسی نیست). باید حرف زد و منطقی به عنوان پشتوانه آن حرف داشت. اما کسی که منطق ارائه نمیکند و راه​حلی بدیل نشان نمی​دهد، حرفش مسموع نیست، حتی اگر روضه قاسم داماد بخواند یا راجع به هولوکاست سیاسی جمهوری اسلامی در سال ۱۳۶۷ که بحق هم محکوم است اما گره​ای از کار فروبسته ما نمیگشاید، بساط زنجیرزنی راه بیندازد.


ب) از استدلالهای تو چنین برمی آید که تحت هر شرایطی باید در انتخابات امسال شرکت کرد، آیا این نگرشی غیردموکراتیک نیست که بدون اینکه شرایط مبارزات انتخاباتی و ویژگیهای کاندیداها را لحاظ کنیم تحت هر شرایطی در انتخابات شرکت کنیم؟

شرکت در هر انتخابات به هر دلیل و تحت هر شرایط​ کاری معقول نیست. اما کسی هم نميتواند ثابت کند که در شرايط استثنايی و ويژه، جدی گرفتن شرکت در انتخابات و شرکت بلاقيد و شرط در آن کاری نامعقول است، اينبار وجود کسی مانند محمود احمدی نژاد که سمبل و نماينده جريان تحجر و جهل و فقر فکری است شرايط ويژه​ای بوجود آورده که بايد از بدتر شدن اوضاع و نهادینه شدن شبه​فاشیسم دولتی (از نوع شلخته آن) بجد جلوگيری کرد. در گفتارهای قبلی مفصل در اين مورد توضيح داده​ام. شرایط جداً حساس است و باید هرطور شده جلوی انتخاب مجدد شبه​فاشیسم شلخته احمدی​نژادی که کم​کم دارد به یک فاشیسم نهادینه شده و نظام​مند و تمام​عیار تبدیل میشود جلوگیری کرد. برای رسیدن به یک بازی عادلانه دموکراتیک راه درازی در پیش​ داریم و نباید ایده​آلیست بود. باید آستینها را بالا زد و برای بهبود اندک اوضاع کاری کرد. ما ایرانیان هستیم که باید کشورمان را اندک اندک بسازیم، نه عزراییل کمکی میتواند بکند نه اوباما نه مردم دیگر دنیا نه پارلمان هلند یا اتحادیه اروپا. قرار است رایی به داخل صندوق بیندازیم که اثری اندک در زندگی همه​مان داشته باشد. مشکلات استبدادزدگی ما چند دهه طول میکشد تا کم​کم برطرف شود و باید به تدریج تعلیم و تربیت در مدارس و آموزش حقوق انسانی و تربیت در خانواده​ها و جامعه اصلاح​ شوند و این چیزها نیازمند برقراری زمینه هایی است که دولت هنوز نقشی مهم در آنها ایفا میکند. شرایط جداً استثنایی است وگرنه که قابل فهم است کسی مثل میرحسین موسوی درعین ویژگیهای مثبت فرهنگی و مدیریتی​اش و سلامت نفس و انضباطش، هنوز سیاستمداری مدرن نیست و جنگ حق و باطل (!) یا فقر و غنا دیدنهایش و امام بازیهایش جداً دل​به​هم​زن است و اساساً از مصطفی معین هم در این زمینه عقب​تر است. اما متاسفانه با عرض پوزش از دوستداران موسوی، از بی​خانمی به گربه مجبوریم بگوییم شاباجی خانم. عملاً موسوی تنها کسی است که میتواند از پس پوپولیسم احمدی​نژادی و شبه​فاشیسم او بربیاید و در عین حال انضباط مدیریتی را به دولت برگرداند. سپردن ریش​ و قیچی بدست شیخ اصلاحات که گرچه در امتیاز​گیری و چانه​زنی و تنبان​کنی الحق استاد است اما هرآن ممکن است دست به هر کاری که خود صلاح میداند بزند - هم خود معرکه ای دیگر خواهد بود. کروبی یک سیاستمدار پیگیر است اما سپردن سکان ریاست جمهوری بدست او معلوم نیست ما را لزوماً به اصلاحات برساند. قطعاً وزارت کشور یک مکان ایده​آل برای او میبود یا همین ماندن بر مقام ریش سفیدی در اصلاحات و چانه زنی و حمایتهای او از حقوق زندانیان ("ابوطالب اصلاح​طلبان" بهترین لقبی بود که در زمان اصلاحات به او دادند. میدانیم که ابوطالب اسلام نیاورد اما برای اسلام همه گونه فداکاری کرد!) به هر حال کروبی هم کاندیدای مطلوبی نیست اما از محمود احمدی نژاد با آن همه کثافت​کاری همه جانبه در تقریباً تمام زمینه​ها، قطعاً بهتر است و حتماً انتخابش منشا اثر در اصلاحات به طور محدود خواهد شد. به هرحال در دنیایی که سیاستمداران کوتوله و فرصت​طلبی چون بوش و سارکوزی و پوتین و بلر و هارپر انتخاب میشوند انتظار نداشته باشید که گاندی و ماندلای وطنی آنهم در جمهوری اسلامی پیدا کنیم. محصولات جمهوری اسلامی همین​ها هستند که می​بینیم و باید از بین صادق محصولی و محسن رضایی و حجت​الاسلام پناهیان و رحیم​پور ازغدی و ... یکی را برگزید و لیاقت ما ایرانیان هم با عرض معذرت در شرایط موجود بیشتر از این نیست. یک رای میخواهیم بیندازیم به صندوق، آنهم صندوق جمهوری اسلامی، چه عشوه​ای می​ریزیم و گز قیمت را چنان بالا برده​ایم که خود ژان ژاک روسو را هم بدلیل خانم بازی و "عدم صداقت" رد صلاحیت میکنیم!! چه راه حلهایی مدرن و مدنی ارائه میدهیم در این کویر برهوت مدنیت و رفتار مسوولانه سیاسی-اجتماعی. ما کت و شلوار و کراوات را زده​ایم و حرفهای خوب و قشنگ می​زنیم و شیک و مدرن و "صادقانه" و منزه مآب، منتظر روزی هستیم که آزادی و مدنیت به ما هدیه شود و دیگران با خواهش و تمنا از ما دعوت به ورود به بازی مدنی کنند، روزی که به احتمال فراوان همانطور که زمین از حرکت باز نخواهد ایستاد، هیچگاه نخواهد آمد و آیندگان -اگر آیندگانی در این سرزمین مانده باشند - به ریش​ ما حسابی خواهند خندید.


پ) چرا با کاندیداتوری محمد خاتمی مخالفت کردی؟

خاتمی آدمی بامطالعه است که هم پایه های فلسفه سیاسی مدرن را میداند و هم سنت ما را خوب میشناسد، هم آموزه​های دینی را و هم ایرانی​گری ما را (اشارات بی​نظیر او به "استبدادزدگی تاریخی ما" و مبارزه​اش با "قهرمان​پروری" تیرهایی است که درست و دقیق به هدف نشسته). اما خاتمی صدبار نشان داد که مرد عمل نیست و تردیدهای فراوان دارد (مگر نگفت که درهرحال در مبارزات انتخاباتی درکنار موسوی هست و بجد فعالیت خواهد کرد،غیر از یکی دو سخنرانی کم رمق، کجاست عمل به وعده دو ماه پیش​ خود او؟!) او هم میخواست آخوند باشد، هم روشنفکر، هم خط​ امامی، هم مدرن و هم مصلح و هم اندیشمندی سیاستمدار و هم شخصیتی جهانی و هم ترکیب کننده معجون مردمسالاری دینی. چنین "خواجه خنده​رویی" تنها بدرد یک کار اجرایی میخورد و آن هم وزارت ارشاد بود بدلیل لیبرال مسلکی نسبی​اش در میان کارگزاران جمهوری اسلامی! بازگشت دوباره او به عنوان رییس​جمهور با آن همه سابقه در فرصت​سوزی یک کمدی-تراژدی واقعی بود و موجب ناامیدی فراوان. به عینه دیدیم که نحوه آمدنش و رفتنش در همین ماجرای کاندیداتوریش چه طنز تلخ و مضحکی شده بود و چند ماه همه را دوباره (و با مراجعه به حافظه تاریخی نداشته​مان صدباره) سرکار گذاشت. آری رفتنش به دموکراسی کمک کرد و کاری درست انجام داد، و چه خوب شد که رفت چون با این تعلل و سستی در تصمیم​گیری چه پدری دوباره میخواست از همه دربیاورد، معلوم نبود! او قرار بود کاری بکند که در هشت سال گذشته با بهترین امکانات و فرصتها انجام نداده بود و عملاً آمدنش در این اوضاع کم رمق بدرد کاری نمیخورد، جز اینکه "چو فردا شود، فکر فردا کند". خاتمی در دور جدید هم با حجم عظیمی از مخالفتها و چوب-لای-چرخ گذاشتن​های اقتدارگرایان (ورژن مودبانه جناح استبداد!) مواجه میشد و او با لبخند و حسن خلق خودش فقط بلد بود، دیگران را گرفتار کند و خود عقب بنشیند و زمینه برای روی کار آمدن یک دوران دیگر از جهل و تحجر فراهم کند. خاتمی در میان کارگزاران نظام شخصیتی خردمند و دوست​داشتنی است، اما سیاستمداری و دولت​مندی او در کنار خوش​باوری و آقامنشی​اش جداً یک فاجعه ملی است! خاتمی یک چهره محک​خورده و امتحان پس داده بود و امیدی اگر زنده میکرد، کاذب بود و برآمده از مسوولیت​ناپذیری و فرارمان از هزینه دادن و قهرمان​پروری​مان، زود آن امید به واسطه کوتاه آمدن​های خاتمی و نیز کنارکشیدنهای ما مردم راحت​طلب و آسانگیر و مسوولیت​گریز به بدترین ناامیدی​ها بدل میشد و خوب شد که خودش زود متوجه شد و کنار کشید. اینکارش یک کار خردمندانه و درخور ستایش بود.


درحاشیه: خوشبختانه اتفاقات خوبی دارند کم​کم می​افتند، در سطح وبلاگ​نویسی تعداد بیشتری از دوستان، راجع به انتخابات دارند مینویسند، رضا شکراللهی که اصلاً سیاسی​نویس نبود، به طور کامل وارد معرکه شده، همینطور داریوش ملکوت که فعلاً شجریان و سراج و عرفانیات و شطحیات را گذاشته کنار و جانانه مشغول استدلال کردن است و وبلاگی هم در مورد انتخابات راه انداخته. دیگران هم از پرستو دوکوهکی گرفته تا کورش علیانی و آرش سیگارچی و روزبه میرابراهیمی و دیگران مشغول هستند (البته در این میان حامد قدوسی شاید مشغول شش و بش کردن مواضع اقتصادی کاندیداها است و راز سکوت او غیر از این حدس، زیاد معلوم نیست)، در یک تحول دیگر هم استدلالهای خواندنی گوشزد برای شرکت در انتخابات کاری مسوولانه و شجاعانه بود. همه با دیدگاههای مختلف داریم به این نتیجه میرسیم که باید در انتخابات جدی شرکت کنیم. بلاگ​های مشارکتی و اصلاح طلب هم که کم نیستند. بالاخره خوش​بین هستیم و امیدواریم احمدی​نژاد این​بار رای نیاورد و این یکی جداً حق مسلم ماست! برای اينکار بايد تلاش کرد.

جمعه ۱۸ اردیبهشت ۸۸

آقای موسوی! می‌خواستم به شما رای بدهم

(نقل از وبلاگ رها)

آقای میر حسین موسوی!

من از شما انتظار ندارم به عنوان نخست وزیر دهه ۶۰ بیایید و درباره اعدامهای سالهای ۶۰-۶۷ برای من صحبت کنید. من اصلا توقع ندارم که شما بیایید و آنها را تقبیح کنید یا حداقل از مشارکت در آن اعلام برائت کنید. میدانم درخواست احمقانه‌ای است. چطور می‌شود از شما خواست که با صحبت در این موضوع مشروعیت نظامی که شما یکی از مسئولینش بودید به زیر سوال ببرید. من هیچوقت از شما همچین درخواستی ندارم چون نشدنی است و حتی غیر منطقی است.


من مطمئن بودم با همه این‌ها به شما رای می‌دهم. فقط به خاطر اینکه فکر می‌کردم (شاید هم می‌کنم) که ما باید واقع گرا باشیم و نگاه کنیم و ببینم امروز کشور را . و در ثانی فکرمیکردم (شاید هم می‌کنم) که رای دادن به شما یکی از کارهایی است که می‌توان به امید بهبود اون مملکت انجام داد.


ولی اگر درباره اعدامها حرف نمی‌زنید این کار را به طور کامل انجام دهید. چرا باید سرود آفتابکاران را که برای خانواده‌های اعدامی سالهای ۶۰ (به خصوص چپها) یادآور خاطره عزیزانشان هست را بر روی ویدیو کلیپ کمپین انتخاباتیتان بگذارید و بیش از پیش دل آنها را بیازارید. نامزدهای انتخاباتی جمهوری اسلامی نمی‌خواهند درباره اعدامها حرف بزنند. باشد حرف نزنند. ولی دیگر به یاد و خاطره عزیزان اعدامی هم کاری نداشته باشند. آخر چند باردیگر باید داغ بگذارید؟ چقدر باید دل یک فرد، از دیدن سرودی که عزیزش می‌خواند بر روی کلیپ انتخاباتی نخست وزیر آن دوره،‌دلش به درد بیاید؟ آقای موسوی از سرودهای خودتان استفاده کنید. یعنی در این ۳۰ سال نتوانستید یک سرود بسازید که حداقل با افتخار آن را بر روی ویدیوی تبلیغاتیتان بگذارید؟


من بعد از شنیدن آن سرود به شدت در انتخاب کردن شما دچار تزلزل شدم. من پیشینه شما را می‌دانستم ولی باز هم این دلیلی نبود که نخواهم به کسی رای بدهم که شاید تغییری ایجاد کند در وضع ناگوار فعلی آن کشور.

ولی من انتخاب آن سرود را توهین به مادربزرگم دیدم که داغ جوان ۲۳ ساله اش هنوز بر دلش نشسته و  هنوز پیراهن مشکیش را در نیاورده.


آقای موسوی! لطفا اگر مرهم نیستید حداقل خار نباشید.


مرتبط

چگونه رویتان شد؟ وبلاگ آق بهمن

یکشنبه ۱۳ اردیبهشت ۸۸

ما و انتخابات (۵)

(نقل از پارسانوشت)

الف) دوباره قصه طولانی خواهد شد اگر بخواهم دلایل بیاورم اما به طور خیلی چکیده کاندیدای مطلوب و نه لزوماً ایده آل من کسی است که شعارها و وعده​های بی​اساس ندهد، اهل برنامه​ریزی و مدیریت باشد، خود ترجیحاً​ تکنوکرات باشد و در عین حال تکنوکراسی و تخصص گرایی را پیش ببرد، اقتصاد را سروسامان دهد، حساسیتهای تند سیاسی و دینی بین نهادهای انتصابی نظام و نهادهای وابسته به رهبر و خود رهبری (که مجموعاً بسیار نیرومند هستند و بیش از نیمی از قدرت را به راحتی در چنگ دارند) درست نکند، به جنگ و جدال با دنیا خاتمه دهد، در عین حال از خط​ امام و به صحنه آوردن ارزشهای شعاری انقلاب اسلامی -خصوصاً شعارهایی که به راحتی میتواند ملعبه دست پوپولیستهایی بدتر از احمدی نژاد قرار گیرد - فاصله داشته باشد و چهره های جوان و کارآمد به صحنه بیاورد. دوست داشتم یکی مثل خود کرباسچی یا محمد علی نجفی کاندیدا میشد و این را در نوشته خود شب اعلام کاندیداتوری خاتمی نوشته بودم. آیا در بین کاندیداها کسی که جمیع این شرایط مطلوب را داشته باشد هست؟ مسلماً نه، چاره چیست؟ آیا باید کنار نشست؟

ب) چهره های تکنوکرات مقبول در جمهوری اسلامی کسانی هستند که بتوانند از همه جای ایران رای جمع کنند، مشکل معین نیز در دور قبل همین بود. کلاه بسرهای جمهوری اسلامی (کاندیداهای لباس شخصی) باید به رقابت انتخاباتی آخوندهایی بروند که از دید میلیونها نفر از مردم شهرهای کوچک و روستاها جانشینان پیغمبر یا اولاد او هستند. مداحان اگر پول نفت هم دستشان بوده باشد و یک میلیارد دلار هم در روز روشن و به چراغ سبز رهبری، گم کرده باشند معلوم است که از فرزندان و جانشینان پیغمبر هم خطرناکتر هستند! میدانیم که احمدی​نژاد با سفرهای سه سال گذشته خودش چه تبلیغاتی به راه انداخته و امسال با​ پول پخش کردنهای خود و بدست داشتن نهاد اجرای انتخابات، تبلیغات صدا و سیما و حمایتهای پیدا و پنهان حاکمیت از او چه رقیب خطرناکی است! حاکمیت بازی را طوری چیده است که در صورت مشارکت پایین مردم در انتخابات، به راحتی کار خود را پیش خواهد برد.

پ) شاید کرباسچی، عارف یا نجفی امکان عبور از فیلتر شورای نگهبان را به راحتی نداشتند (همین ماجرا در مورد عبدالله نوری هم صادق بود و به میدان آمدن او به احتمال زیاد به رد صلاحیت منجر میشد و نوری هم آدمی نبود که به حکم حکومتی به آسانی تن در دهد با وجود اینکه کاندیدایی قوی، جدی و سالم بود) چرا که هزینه های رد صلاحیت شدنشان برای نظام و شورای نگهبان کم بود. این کاندیداها درهرحال در صورت تایید صلاحیت نیز به احتمال زیاد نمیتوانستند آرای مناسبی در سطح​ کشور جمع کنند. در شرایط فعلی به یک کاندیدای دست کم ده میلیونی در دور اول نیاز است نه کاندیدای دوسه میلیونی. فراموش نکنیم چهارسال پیش هواداران مصطفی معین بسیار بسیار بیش از الان تلاش کردند و نتیجه نگرفتند. ضمن اینکه مصطفی معین چهره بدنامی هم در جمهوری اسلامی نبود و استعفایش بعد از کوی دانشگاه در خاطره​ها مانده بود، اما نتیجه نگرفت. البته روی این مطلب خیلی میشود بحث کرد. آنچه که هست اینکه نظام چهره های مقبول و نسبتاً کاردانی نتوانسته پرورش دهد و جداً​ قحط الرجال درست کرده است.

ت) تحریم​چی بودن با تخریب​چی بودن هم فرق دارد. به عنوان کسی که در دور قبل منفعل سیاسی و تحریم​چی بودم، اما در عین اعتقاد به عدم شرکت در انتخابات - که اشتباه بود و قبلاً هم اشاره کردم - راه حل ارائه کرده بودم و آن را مجدداً در پایین می​آورم. دوستانی که به تخریب میرحسین و کروبی مشغول هستند و شرکت در انتخابات را پوچ و بی​ثمر و بلکه کمک به استبداد و تلاش برای مشروعیت دادن به نظام میدانند (که در نادرست بودن این ادعاها در عین اینکه قابل درک و فهم هم هستند، دلایل زیادی هم میتوان آورد و بحث کرد که تا این لحظه کسی حاضر به بحث با اینجانب نشده)، حتماً لازم است راه حل ارائه دهند، بدون ارائه بدیل و راه حل، نشستن و تخریب کاندیداهای اصلاح​طلب کردن کاری است کاملاً اشتباه و غیراخلاقی و بلکه کمکی است به استیلای بیشتر استبداد. خیر بودن نیت کنش​گر، در عملی که تاثیرات اجتماعی منفی و ویرانگر دارد، کافی نیست. به هر رو چهارسال پیش در چنین روزهایی در عین اشتباه در برگزیدن خط انفعال و تحریم راه حل ارائه داده بودم و چنین نوشته بودم:
"راه حل بنده چيست؟ (‌بارها گفته‌ام و باز تکرار مى‌کنم) پيش به سوى تشکيل حرکتهاى مستقل با گام هاى کوچک و کوتاه و عملى و ترجيحاً غير سياسى: ترافيک تهران، آلودگى هوا، تمرکززدايى از پايتخت، شفاف‌سازى ماليات، حرکت‌هاى فمينيستى، جنبش کاهش تصادفات بين جاده‌اى، چالش با نيروى انتظامى، پيگيرى بزهکاريها و احکام ناعادلانه قضايى و اقداماتى از اين دست که در وبلاگستان به خوبى نمود دارد و در دنياى واقعى مى تواند در قالب گروه‌هاى اجتماعى حضورى پررنگ تر از پيش داشته باشد. متاسفانه تجربه نشان داده که بدلايل مختلف بازى انتخابات مانع و ترمز اين فعاليتها بوده است و جامعه جوان ما وقت و انرژى خود را صرف «معجزه صندوق» - که همان زاييدن موش از کوه باشد - چه در جهت حمايت چه در جهت تحريم کرده است و بعد در نيم پريود نااميدى افتاده است. هرچند خود «تحريم‌چى» هستم ولى از انتخابات اين چنينى دستاورد زيادى نصيب حاميان و تحريم کنندگان نخواهد شد. (فرداى انتخابات يک اتفاق عجيب خواهد افتاد، خورشيد از شرق طلوع خواهد کرد!) بايد به اين بازى پايان داده شود. چه اين نظام ضعيف باشد چه مقتدر چه باشد چه نباشد. بياييد چيزى بسازيم که در اين سرزمين طوفان و بلا و آب و هواى سياسى متغير و منطقه پر از بحران و آشوب و اين جامعه احساساتى و متغير الاحوال پايدارتر و ماندنى‌تر باشد. بياييد يک ده را فعلاً آباد کنيم و ضد زلزله هم بسازيمش."

البته امروز ضمن اینکه مخالف فعالیتهای مدنی - که رشد خوب اما غیرارگانیک و بی​سروسامانی در این سه سال کرده است - نیستم، اعتقاد دارم که باید در اصلاح​طلبی انتخاباتی هم فعال بود و تلاش​ کرد تا مشکلات فراروی اصلاحات برطرف شده و در عین حال دولتی کارآمد و زمینه​ساز رشد بیشتر نهادهای مدنی ایجاد شود. در عین اینکه انتخابات هیچگاه معجزه​گر نخواهد بود و فعالیتهای مدنی باید به موازات این کارها و کاملاً مستقل پیش برود، قصه انتخابات امسال بسیار حساستر است چون زمینه های رشد و توسعه، اصلاحات و تحول، مدنیت و قانونمندی و نیز امنیت ملی و تمامیت ارضی کشور به طور کامل در معرض خطر جدی است. برای دیدن این خطر نیاز به داشتن بصیرتی ویژه نیست. کافی است آدم با خودش و دیگران صادق باشد.
Powered by
Movable Type 3.34
Free counter and web stats